Chris Jones' weblog

Van harte welkom op mijn weblog. Ik vind het gezellig dat je even langs komt en hoop dat je je 'thuis' voelt. Loop gerust langs alle tekst en foto's en laat, als je dat wilt, een reactie achter.

Klik op de foto's om ze te vergroten.

---

---

Heerlijke dag

Vanmorgen stapte bij mij de Lente binnen: een prachtige bos gele tulpen en daarachter Sylvia! Een heerlijk mens met veel verhalen, veel belangstelling, humor, levensernst (jaja, ook dat!) en een hele berg prachtig handwerk. Kijk maar eens op haar blog. Heerlijk was het. Gezellig bijgekletst en leuke dingen gedeeld. Ze woont niet ver bij mij vandaan, dus dit bezoekje wordt over gedaan, maar dan andersom. Dank je wel Sylvia voor de heerlijke ochtend! Gister was ook al een dag met bezoek, maar dan met vriendin Ria en een zendelinge op verlof van onze kerk. Lekker koffie leuten en bijpraten bij Intratuin hier vlakbij. Vijf jaar geleden zaten we daar ook met ons  drietje en toen werden er plannen gesmeed. Ria en ik waren toen 20 jaar bevriend en wilden dat op een bijzondere manier vieren. "Wat dacht je er van bij mij op bezoek te komen?" vroeg J. onze zendelinge. Tja, dat was natuurlijk super. En zo waren Ria en ik 8 dagen in Beiroet in Libanon. Een hoogtepunt in die tijd was de trip naar de bergen, naar de Ceders van de Libanon. Je leest daar nogal eens over in de bijbel en het is natuurlijk fantastisch om daar eens in het echt te zijn. We kregen een gids mee. De ceders zijn beschermd, dus je moet binnen de paadjes blijven, maar omdat Ria blind is, werd er een uitzondering gemaakt en nam de gids haar mee tussen de bomen en heeft haar alles laten voelen en uitgelegd. Geweldig!! De grote boom op de foto is 600 jaar oud. Op de foto met de handen laat de gids een boompje van één jaar zien en waar Ria en ik samen op staan, kijken we naar een boompje van 5 jaar. En de geur die er hing. Later flaneerden we langs de boulevard in Beiroet. Moet je even op de foto kijken wat voor lekkers er daar wordt aangeboden. Als je wilt, kan je ook een waterpijp roken. Dat hebben we maar niet gedaan. Wat hebben we genoten en gelachen. En van de zon genoten op het dakterras. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, maar het verkeer!!! Brrrr!! Vijf rijen dik tegelijk om een rotonde en voortdurend getoeter. Onze vriendin had indertijd een cadeautje voor me meegenomen. Dat hangt in mijn Idylle naast me aan de muur. Kijk, een mannetje met een heerlijke snor. Een zakje waar mijn rolmes in zit. Zo heb ik altijd een stukje Libanon vlak bij me. Deze week zal het verder stil worden op mijn blog, want ik ga nog een paar heerlijke dagen tegemoet!

De kou overwinnen!

Nauwelijks is de sneeuw verdwenen of ik zie al weer nieuw leven in de tuin. Ongelooflijk. Kijk eens naar deze sprietjes en bijna-bloemkopjes van de sneeuwklokjes. Wat heeft zo'n onooglijk bolletje toch een kracht in zich om dwars en ondanks de kou en harde grond zijn kopje op te richten en weer te gaan bloeien. Ik vind het eigenlijk wel een voorbeeld en aanmoediging voor ons.

Vandaag kreeg ik voor de 2e keer een verrassing uit Houston, een siggy van  Steffini Dameron. Ik had er al een van haar ontvangen, vorig jaar, maar dat is helemaal niet erg. Deze wordt in een nieuw siggy-project verwerkt. Hoe, dat ga ik nog niet verklappen, dat moet ik eerst uitwerken.
Volgende week wordt een heel drukke, maar ook héél gezellige  week met bezoekjes en veel uitjes! Oh wat heb ik daar een zin in. Jullie horen er wel meer van. Een heel fijn en gezellig weekend allemaal.

De hoedjes van mijn moeder

De afgelopen tijd was het zo koud dat ik af en toe wat op mijn hoofd moest hebben. Maar ik hou niet van iets op mijn hoofd! En het staat me ook niet!! Maar ja, ik heb toch maar een keer de beremuts van Chago op gezet. Het doet mij denken aan mijn moeder. Toen ik jong was had zij altijd als ze op stap ging een hoed op. Zo was ze opgevoed, zo hoorde het. De eerste hoed van haar die ik zag -al was dat niet bewust- was de hoed die zij op had op de zondag dat ik gedoopt werd. Het is de enige foto van mij uit de oorlogstijd. De andere zwartwit foto is gemaakt op de Dam in Amsterdam, waar ik geboren ben. Daar gingen we af en toe heen met lijn 9. Op de Dam stond meestal een fotograaf en vaak een poppenkast. Op deze foto staan mijn broer, moeder met haar hoedje en Chrisje. Hij is gemaakt op 1 november 1951. Er is één herinnering die ik nooit zal vergeten. Ik was denk ik 6 jaar. Er werd in die tijd erg gewaarschuwd voor kinderlokkers. Brrrr. Nooit snoepjes van een vreemde aannemen. Nou hield mijn moeder van toneelspelen en ze bedacht iets om mij te 'testen'. Ik kwam thuis van school. Een vreemde vrouw kwam op mij af stappen en vroeg met mierzoete stem: "Wil jij een snoepje meisje"? De schrik sloeg om mijn hart. Een kinderlokster! Wat een rare vrouw, gekke mantel aan en een bespottelijk hoedje op. Ik trok me terug en met een grote boog liep ik haar voorbij. Jullie snappen het al: het was mijn moeder!! En ik was geslaagd! Ik wil er wel even met klem bij zeggen dat ik een schat van een moeder had die als een kloek voor haar kuikentjes zorgde. Maar toen heeft het mijn vertrouwen toch wel een tijdje aan het wankelen gebracht. De hoedjes van moeder werden later wat flateuzer. Er kwam zelfs een bonthoedje. Tja, die moest natuurlijk met zorg bewaard worden, dus werd er een hoedendoos bij gekocht. En die zelfde doos pronkt nu bij mij boven op het overloopje. Ik heb hem jaren terug heel voorzichtig gerepareerd en ben er enorm zuinig op. In de doos bewaar ik een paar stapeltjes oude ansichtkaarten van mijn ouders en grootouders. Zo kostbaar!! Nog weer later was het hoedentijdperk voor moeder voorbij en liet ze de wind lekker door haar haren waaien.

Op de laatste foto nog een portret van mijn moeder, zonder hoedje.

Februari

Vandaag is het al weer februari, ofwel 'mensis Februarius', dat betekent: maand van het reinigingsfeest. Volgens de Oudromeinse kalender was dit de twaalfde maand van het jaar, tijdens welke de reinigings- en verzoeningsfeesten vielen; volgens de Juliaanse kalender (de onze) de 2de maand van het jaar. We noemen februari ook wel 'sprokkelmaand' of 'schrikkelmaand'. Maar tegenwoordig is het meer de 'Valentijnsmaand' geworden vanwege Valentijnsdag op de 14e. Vandaar de hartjes op dit februariquiltje van de kalenderBOM. Ik wist niet dat er zoveel spreekwoorden over februari zijn. Ik noem er een paar: Als de kat in februari in de zon ligt, moet zij in maart weer achter 't vuur. Is februari zacht, de lente brengt vorst bij nacht. Is februari kil en nat, hij brengt ons koren in het vat. Februari nat, vult schuur en korenvat. Ik schrijf dit terwijl het nu buiten weer prachtig wit van de sneeuw is. We moeten maar rustig afwachten wat februari en de lente brengt. Maar ik breng jullie via dit quiltje alvast een beetje warmte van mijn hart!

Weer gezellig

Twee weken terug zijn we met 4 vrouwen weer begonnen om een keer per 2 weken bij elkaar te komen en gezellig bezig te zijn. Wat is dat lang geleden voor mij! De man van de oudste, Rita, is een paar maanden geleden overleden en daarom komen we bij haar thuis. Ze vindt het heerlijk. En een van de vrouwen, Ruth, wil graag leren quilten en ik mag haar daar bij helpen. Enig. Ook dat is lang geleden. Rita heeft een heel fijn borduurwerk gemaakt dat ze wil afmaken met biesjes en misschien nog een rand patchwork van bijpassende stofjes. Ruth had vandaag haar 2e les, het aan elkaar naaien van de patches. Ikzelf had een quiltje met de quiltring mee. Van nummer 4 laat ik een andere keer wat zien, ze was vandaag verhinderd. En als je zo met elkaar bezig bent, vergeet je even heerlijk al het andere uit de 'grote' wereld wat je bezig houdt. Iedereen een heel fijn weekend toegewenst.

Droomquiltje

Gister kreeg ik het bericht dat het quiltje dat ik voor de Stichting Jopie's Dromenquilt (je moet hier echt even kijken!) heb gemaakt een bestemming heeft gevonden! Het gaat naar een meisje van 17 dat al een jaar op bed ligt, niets kan doen en wacht op een hele ingrijpende operatie. Ik kreeg er kippenvel van toen ik het hoorde. Zo jong en zo ziek! Oh wat ben ik ontzettend blij dat ik iets voor deze Stichting gedaan heb en dat ik dit meisje er blij mee kan maken. Ik hoop dat ze hem leuk vindt, maar bovenal dat er een toekomst voor haar is.

"Efkes Aars"

Dat was het de laatste dagen en vooral vandaag, 'efkes aars' -even anders- op z'n West Fries. Het begon vanmorgen vroeg al met het uitlaten van de hond. Het was zó koud dat ik met kroepoek-oren thuiskwam. Soms gebeurt er gewoon heel veel. Een paar condoleances en vandaag een crematie bij Schagen. We waren wat vroeg en hebben even rondgereden door een paar Noord Hollandse dorpjes. Wat zag het er allemaal even anders uit als anders. Als een sprookje! Zo prachtig al dat vlakke land onder het witte sneeuwkleed en elk dak, raampje, takje, hekje, alles geaccentueerd met een witte lijn van sneeuw. Blauwe lucht en zon. Ik heb dit echt in jaren niet gezien. Na de crematie hadden we behoefte aan wat warms en hartigs. Op naar McDonalds. Maar waar was hij ook al weer. We moesten gewoon zoeken omdat alles er efkes aars uitzag door de sneeuw. Vanmiddag een afscheidsreceptie van onze huisarts en tevens een welkom van de nieuwe huisarts. We dachten: even naar binnen en gauw weer naar huis. Niks er van. Ook dit ging efkes aars. We stonden ruim anderhalf uur in de rij! Hadden we eigenlijk wel kunnen weten. Op de terugweg reden we langs een heel apart huis. En hoe heette dat huis? Natuurlijk: "Efkes Aars"! Vandaar de titel van dit logje. Nu nog efkes wat heel aars. Een update van siggies. Dat wordt wel weer eens tijd. Annemarie, Hanneke, Susan, Andrea, Wil, Ludy, Marij en Ans, heel hartelijk dank voor jullie leuke siggies en gezellige briefjes. Ze zijn allemaal weer efkes aars!!

Free motion for Liza

In het vorige logje vertelde ik hoe Liza, onze Grijze Roodstaart papegaai, bij ons kwam wonen en dat we 8 jaar plezier van haar hebben gehad. Toen, op een dag in mei, leek het alsof ze een beroerte had gehad. Een pootje verlamd, kon nauwelijks meer zitten of aan de tralies hangen. En ze at niet meer. We brachten haar naar een dierenarts in Wijk bij Duurstede, een vogespecialist die ook de vogels van Artis verzorgde. We moesten haar daar achterlaten. Ze had heel veel vocht in haar buikje en de arts gaf ons weinig hoop. De volgende dag hoorden we dat ze het inderdaad niet gered had. Ze was ouder dan wij dachten, ongeveer 30 jaar. Ik miste haar vreselijk, ze was altijd zo gezellig aanwezig met haar gefluit en "tsj...tsj...tsj...kom es...kom es schat". In september daarna volgde ik een 2-daagse cursus van Anja Townrow. Met de machine naaien van gebogen vormen en het ontwerpen daarvan. Voordat ik ging, had ik al een idee: een eerbetoon aan onze Liza, dus een papegaai. Op de cursus maakte ik het ontwerp van Anja om de techniek te leren, thuis stortte ik me op mijn eigen ontwerp. Het werd een Ara, geen Grijze Roodstaart, omdat in de Ara meer kleuren verwerkt konden worden en de lijn van de vogel natuurlijk sierlijker is. Maar toch, het werd mijn Liza. En nog wat, ik wilde ook graag meanderen met de machine. Dus deed ik mee met een workshop bij de Sampler en toen thuis oefenen. Oh! Wat vond ik het doodeng om uiteindelijk de sandwich met mijn Liza onder de machine te leggen. Bibberen was het. Maar het is toch goed gegaan.  Je moet toch alles een eerste keer uitproberen. Alleen de donkere ovaal heb ik op deze manier gequilt. Ik gaf het quiltje de naam 'Free motion for Liza', vanwege het vrije doorquilten, maar ook omdat Liza zich altijd vrij mocht bewegen, haar kooi stond overdag altijd open. En weet je wat zo leuk is? Ik heb met dit quiltje ook nog de eerste prijs gewonnen. Op de tentoonstelling in de winkel van Sylvia in de Rijp eind 2007. Zo heb ik een blijvende herinnering aan dit prachtige dier.

Hoe Rocco, Liza werd

De deur van mijn kantoortje stond altijd open. Hij kwam uit op de gang van Chago's praktijk en grensde aan de deur van de wachtkamer, die ook altijd open stond. Twee of drie keer per week zat ik achter mijn bureau, bezig de praktijk te automatiseren en de administratie bij te werken. Ondertussen genoot ik af en toe van de gesprekken in de kamer naast mij. (Denk nou niet dat ik expres luistervinkje speelde. De mensen moesten bij mij binnen kunnen lopen voor speciale afspraken) Meestal ging het over dagelijkse dingen, vaak waren het van die echte, 'bloederige' wachtkamer verhalen, maar heel vaak ging het over de tandarts zèlf: is hij getrouwd?.....weet niet, hij heeft geen ring om.....ja hoor, hij heeft een zwarte vrouw en 10 kinderen....welnee, hij is wel zwart, maar zij is wit.....ze hebben vast een boot....en een 2e huis.... Ach, Chago en ik hadden er wel plezier om èn onze fantasie sloeg soms op hol: waarom nemen we niet een papegaai? Dan leren we hem praten, zetten hem in de wachtkamer en dan kan hij het hele riedeltje over ons gezin opzeggen, is iedereen op de hoogte. Onzin natuurlijk. Maar een papegaai in huis, dàt zouden we wel erg leuk vinden. Eind '94 kregen we een telefoontje. Een onbekende. Van kennissen van ons hoorde hij dat wij wel een papegaai wilde hebben? Zijn oude moeder was overleden en zij had jarenlang een Grijze Roodstaart in huis. De familie wilde het beestje niet in de handel doen, maar aan een liefhebber geven. Je snapt dat we er niet lang over nadachten. We hadden al honden en een kat, dus een vogel kon er best bij. En zo kwam op een avond Rocco stilletjes bij ons wonen. We zetten de kooi voorlopig op een laag kastje. Stokstijf zat hij op zijn stok met grote ogen zijn nieuwe omgeving in zich op te nemen. Snavel stevig op elkaar. Onze kat Bobbie lag in een krul in diepe slaap op de bank. Die had niets gemerkt. Na een uurtje voelde Rocco zich al wat op zijn gemak, schudde zijn veren en begon warempel een beetje te fluiten. De kop van Bobbie schoot omhoog, hij draaide zijn nek 180 graden naar dat geluid en vroeg zich slaperig af: wat is dit?? Rocco stil, Bobbie weer in slaap. Toen begon Rocco opnieuw, vrolijk en vrij fluitend. Bobbie schoot overeind, liet zich zacht van de bank glijden en sloop met laag ruggetje langzaam richting kast met kooi. Rocco zag het gevaar aankomen, schoof wat naar voren om beter te zien en loerde toe. Behoedzaam gaat Bobbie pal onder de kooi zitten en rekt zijn nek zo ver mogelijk naar boven. Rocco perst zich tegen de tralies, kop omlaag en loert naar beneden. Dan doet Rocco zijn snavel open en begint keihard te ......blaffen!!! Bobbie neemt een spurt en schiet onder de bank. Wat hebben we gelachen!! Later werden ze best goeie maatjes. Waarschijnlijk kwam dat omdat Rocco niet alleen perfect kon blaffen, maar ook geweldig kon miauwen, vooral als een krolse kater. Maar hoe werd Rocco nou Liza? Hij was een prachtige, gezonde Grijze Roodstaartman. Overdag 'liep' hij rond op en aan zijn kooi, 's nachts werd de kooi toegedekt. Na ongeveer 2 maanden, het begon al een beetje lente te worden, kreeg hij kuren, scharrelde veel op de vloer van de kooi en was onrustig. Toen, op een morgen, haalde ik de doek van zijn kooi en wat lag er in? Je raad het al: een ei!! Meneer was dus een mevrouw! Ons hele gezin was het er over eens dat er een naamswijziging moest plaatsvinden. En zo wer Rocco dus Liza. We hebben 8 jaar van haar genoten en ze heeft me zelfs met quilten geïnspireerd, maar daarover in een volgend logje.

ACQ update

Ik heb nog nooit zoveel reacties gehad als op het vorige logje. Ontzettend leuk en iedereen heel erg bedankt voor de leuke manier van reageren! Dat geeft de burger moed. Vandaag weer een paar blokjes van de Amish Circle Quilt. Blok 23, Nine-Patch quilt. Twee weken geleden kreeg Rachel een baby, Henry. Miriam en Martha verrasten haar met een Nine-Patch quiltje voor de baby. Ook Martha en Lena, haar dochtertjes, zijn bezig met hun eerste quiltjes, ook een nine-patch. De meisjes zijn helemaal opgewonden over hun broertje en over al het bezoek dat komt en gaat. Ze hebben ook meegedaan met een Kerstopvoering op school. Eén sketchje deden ze in het Pennsylvaina Dutch, tot groot plezier van alle grootouders. Blokje 24, Sleetje rijden. Het is bitter koud. Roy, de man van Lydiann, bracht Clara met de slee naar school en maakte met de andere kinderen een ritje. Ze kwamen allemaal met rode wangen van de kou thuis en kropen direct rond de kachel. Hete chocola en verse doughnuts stonden al op ze te wachten. Ze krijgen een drukke week omdat de kerkdienst deze zondag bij hun is. Maar de buren zullen helpen. Lydiann is ook nog naar een quiltfeest geweest waar ze met 32 vrouwen 2 quilts ten bate van de school hebben doorgequilt. Blokje 25, Roman Stripes. Ook Eli, de man van Martha, heeft 2 van zijn kinderen meegenomen om te sleeën. De 2 kleintjes zijn thuis rustig aan het spelen, zodat Martha tijd heeft om bij te lezen over alles wat gebeurt in het leven van haar vriendinnen. Ze is ook al begonnen met sommige patronen die ze elkaar sturen. Ze heeft een Roman Stripes quilt in het frame, de laatste quilttop die haar moeder maakte voordat ze overleed. Een quilt met stofjes van jurken en kleding die zij en haar broers en zussen droegen toen ze kinderen waren. Een quilt dus met veel herinneringen. Blokje 26, Varkensslacht. Rebecca en haar gezin hebben zich goed gesetteld in hun nieuwe woning, het huis van Friesa's ouders. Haar man kijkt uit naar warmer weer, zodat hij buiten op het veld kan gaan beginnen. Ze vinden het heerlijk weer terug te zijn in hun eigen district waar hun familie en vrienden wonen. Afgelopen vrijdag hebben ze samen met 2 andere families varkens geslacht en het vlees ingemaakt om de voorraad aan te vullen. Na afloop hadden ze een maaltijd van verse worst, aardappelen, maïs en versgebakken brood met 'apple-butter'. Volgende week gaan ze kippen slachten en lekkere kippensoep maken.