Chris Jones' weblog

Oh, weer leuke post!

De postbode moest eens weten wat hij toch af en toe door de brievenbus schuift! Gelukkig heb ik onder de klep een tafeltje staan met een grote koperen pot er op die alle kostbaarheden netjes opvangt. Afgelopen vrijdag was het weer raak. Ik hoorde het al! Een flinke 'boems'. En ja hoor, een pakje en nog een paar zachte envelopjes. Eerst natuurlijk naar de afzender gekeken en toen rap opengemaakt. En wat kwam er uit het pakje gesprongen? Dit lieve paaskonijntje. Helemaal uit Zweden. Een ons hele bekende Johanna uit Zweden (wat klinkt dat toch prachtig!) had er voor gezorgd dat hij op het juiste adres kwam, bij de oma van het nieuwe bazinnetje. Deze Johanna is, zoals de meesten van mijn lezeressen wel weten, heel handig met papier en schaar (en met nog veel meer). Daarnaast vindt ze het heerlijk om iemand een plezier te doen. Zodoende kwam ze op de gedachte om dit 3-dimensionale, zelfgemaakte konijntje naar Nederland te sturen. Maar kijk nou eens goed! Onderweg is er toch wat gebeurd. Zie je het mandje? Daar hadden toch een paar eitjes voor de Paas in moeten zitten. Wie heeft er een gat in dat mandje geknabbeld? Misschien dat oma daar samen met haar kleindochtertje wel achter kan komen. En misschien kan oma dan ook wel samen met haar op zoek naar een paar nieuwe eitjes! Morgen, als de kleine meid weer komt, heeft oma in ieder geval een cadeautje voor haar en weer een leuk verhaaltje om te vertellen. Lieve Joke, bedankt voor dit schattige schilderijtje en ook voor de oranje envelop waarop staat dat ik hem pas met Pasen open mag maken...... Maar, je raadt het al, ik kon het niet laten en je kaart staat nu op het buffet te pronken!

Heerlijke dag

Vanmorgen stapte bij mij de Lente binnen: een prachtige bos gele tulpen en daarachter Sylvia! Een heerlijk mens met veel verhalen, veel belangstelling, humor, levensernst (jaja, ook dat!) en een hele berg prachtig handwerk. Kijk maar eens op haar blog. Heerlijk was het. Gezellig bijgekletst en leuke dingen gedeeld. Ze woont niet ver bij mij vandaan, dus dit bezoekje wordt over gedaan, maar dan andersom. Dank je wel Sylvia voor de heerlijke ochtend! Gister was ook al een dag met bezoek, maar dan met vriendin Ria en een zendelinge op verlof van onze kerk. Lekker koffie leuten en bijpraten bij Intratuin hier vlakbij. Vijf jaar geleden zaten we daar ook met ons  drietje en toen werden er plannen gesmeed. Ria en ik waren toen 20 jaar bevriend en wilden dat op een bijzondere manier vieren. "Wat dacht je er van bij mij op bezoek te komen?" vroeg J. onze zendelinge. Tja, dat was natuurlijk super. En zo waren Ria en ik 8 dagen in Beiroet in Libanon. Een hoogtepunt in die tijd was de trip naar de bergen, naar de Ceders van de Libanon. Je leest daar nogal eens over in de bijbel en het is natuurlijk fantastisch om daar eens in het echt te zijn. We kregen een gids mee. De ceders zijn beschermd, dus je moet binnen de paadjes blijven, maar omdat Ria blind is, werd er een uitzondering gemaakt en nam de gids haar mee tussen de bomen en heeft haar alles laten voelen en uitgelegd. Geweldig!! De grote boom op de foto is 600 jaar oud. Op de foto met de handen laat de gids een boompje van één jaar zien en waar Ria en ik samen op staan, kijken we naar een boompje van 5 jaar. En de geur die er hing. Later flaneerden we langs de boulevard in Beiroet. Moet je even op de foto kijken wat voor lekkers er daar wordt aangeboden. Als je wilt, kan je ook een waterpijp roken. Dat hebben we maar niet gedaan. Wat hebben we genoten en gelachen. En van de zon genoten op het dakterras. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, maar het verkeer!!! Brrrr!! Vijf rijen dik tegelijk om een rotonde en voortdurend getoeter. Onze vriendin had indertijd een cadeautje voor me meegenomen. Dat hangt in mijn Idylle naast me aan de muur. Kijk, een mannetje met een heerlijke snor. Een zakje waar mijn rolmes in zit. Zo heb ik altijd een stukje Libanon vlak bij me. Deze week zal het verder stil worden op mijn blog, want ik ga nog een paar heerlijke dagen tegemoet!

De Ring

Mei 1996. Douane van het station in Grodno, Wit Rusland. Rustig, maar o zo secuur glijden de handen van de douane-beambte door alle spullen in mijn geopende koffer. Haar gezicht is koud en strak. Plots staken de handen, blijven stil. "Alles er uit", commandeert ze. Ik probeer nette stapeltjes te maken op de tafel, zodat het zaakje er straks weer allemaal in kan. Al gauw wordt het verdachte voorwerp zichtbaar: een schilderijtje met een natuurtafereeltje, bomen, water, lucht. Voorzichtig wordt het uit de koffer getild en op tafel gelegd. Ze buigt dubbel en begint te turen. Dan wordt er een mannelijke collega bijgeroepen en buigen ze samen dubbel en turen. Minuten lang. Zou het een icoon zijn die naar het buitenland gesmokkeld wordt? Nee......duidelijk niet. Zou het dan een werk zijn van een beroemde Russische schilder dat veel geld kan opleveren? Eindelijk wordt besloten dat het maar een gewoon schilderijtje is. Dat had ik ze ook direct kunnen vertellen. Toen ik thuis bij Larissa bezig was mijn koffertje voor de terugreis in te pakken, liep Larissa onrustig rond, mompelend: "wat kan ik haar nou nog meer meegeven, wat heb ik nog...." Toen liep ze naar de muur, haalde dit schilderijtje er af en stopte het in mijn koffer. Ik kon hoog en laag springen, maar het móést mee. Ik pak mijn koffer weer in en sluit hem. Hèhè, dat is dat. Ik kan verder. Dacht ik. "Open maken", blaft de vrouw, en wijst op mijn handtas. Ik rits de 2 vakken open. In het ene vak bungelt, als een soort sleutelhanger, een knalrose plastic hart aan het trekkertje van een rits van een binnenzakje. Dat had Larissa me ook nog toegestopt. "Dat is alvast voor je verjaardag, maar je mag het pas in Polen open maken". In het andere vak zitten 8 brieven, mee gekregen voor vrienden in Holland. "Open maken", zegt ze weer. Onbenullig kijk ik haar aan. Ik heb de tas toch al open gemaakt? "Open maken!", ze wijst naar de brieven. Ja maar, dat zijn geen brieven voor mij, dat is privé. Er wordt een mesje gehaald en ik moet ze open snijden. Er is één brief bij met een uitpuilende bobbel. Toevallig weet ik wat daar in zit. Met een gezicht van 'ha, nu hèb ik je' haalt ze de brief er uit en een kaartje met 2 kinder oorbelletjes. Opnieuw gaat het verdachte stuk op tafel. Nu wordt er een vrouwelijke collega bij gehaald. Ze liggen bijna helemaal dubbel met de neuzen op het corpus delictum. En turen. En delibereren. Na ongeveer 10 minuten besluiten ze dat het toch geen goud of zilver of iets waardevols is. Geen wonder, we hebben ze zelf op de markt gekocht! Nu mag ik wèl door. Ik draai me om naar Larissa, die al die tijd bij de ingang van de hal is blijven staan en zich duidelijk schaamt voor de hele gang van zaken. Ik maak een gebaar van omhelzen en zoenen en moet dan gaan. Ik loop het perron op naar mijn wagon en geef mijn ticket aan de man die verantwoordelijk is voor deze wagon. Op mijn ticket staat een grote D. Dat betekent dat hij mij een damescoupé moet geven. Hij geeft me een nummer en ik wurm me met mijn bagage door het smalle pad langs de coupé's en de mensen die er in rond hangen. Het is ontzettend vol en warm. De deurtjes van de coupé's staan open en een benauwde walm stroomt het gangetje in. Dit is een slaaptrein die uit St. Petersburg komt, 1200 km hier vandaan. Het eindpunt is Berlijn. Ik vind mijn coupé en wordt hartelijk verwelkomd door ..... 3 mannen! Er zijn 4 bedden, 2 beneden, 2 boven. Mijn bed is rechts boven. Onder mij 'woont' een man uit Odessa. Ik schat hem op 35 jaar en 120 kilo. Hij zit in zijn hemd te zweten en koekjes te eten. Gelukkig dat hij niet bóven mij slaapt! Aan de andere kant zitten 2 jonge mannen, een Duitse student en een Russische jongen. De man uit Odessa gooit met gemak mijn koffer in de ruimte boven, naast mijn bed en biedt me een stapel koekjes aan. Dat gaat gezellig worden. Plotseling voel ik me ontzettend moe. Ik ga languit, ogen dicht en luister half naar het gebabbel onder mij. Het is naar de grens met Polen maar 25-30 km, maar de trein stopt veel en op een gegeven moment moeten we allemaal de trein uit. Er komen mensen, sommige met honden, de hele trein inspecteren. Nou had ik al op het papiertje dat je moet invullen, aangegeven dat ik 'nee, geen vuurwapens bij me heb, of drugs, of verrijkt uranium of Russisch goud of...'. Eindelijk zit ik weer op bed en rijden we Polen binnen. Ha! Nu mag ik dat hart open maken. Ik haal de twee helften van elkaar. Er zit een prop watten in en ik pulk die open en.... Nee! Larissa! In mijn hand ligt een ring, van Russisch goud en een steen van amethist! Ik ben sprakeloos en de tranen schieten in mijn ogen. Ik word van binnen helemaal warm van ontroering. Ik zie duidelijk dat de ring gedragen is. Een persoonlijk, waardevol bezit, zomaar weggegeven. Verpakt in een rose, plastic kinderspeeltje, het hart van Larissa, waar de douanebeamte geen oog voor had! Ik droeg nooit ringen, alleen mijn trouwring. Maar sinds die mei 1996 draag ik die ring àltijd, ook op dit moment. Je begrijpt dat deze ring, naast de echt grote geldwaarde, nog veel meer een enorme emotionele waarde heeft.

Zo lief en fijntjes

In het vorige logje schreef ik over mijn gepriegel, maar dat is niets vergeleken met dìt! Moet je even kijken hoe ontzettend fijntjes en klein deze borduursteekjes zijn. Het is een stukje borduurwerk van een boekenlegger, gemaakt door een van de Miao-vrouwen uit Yunnan in China. Zij kunnen alleen crosstitch borduren, maar oh, wat kunnen ze dat prachtig. Een jaar geleden vertelde ik in dit logje al eens iets over deze en andere vrouwen en over Marijke en haar man die meewerken met het 'Threads of Yunnan' project. Marijke was een kerk- en een quiltvriendin van mij. Een paar jaar geleden is ze naar Kunming in China verhuisd. Heel af en toe komt ze even op mijn log kijken en toen zij er siggies op zag, dacht ze: 'Hé, misschien vindt Chris het wel leuk er eentje van mij te krijgen'. Per mail vroeg ze hoe groot zo'n siggy moest zijn en of ik het inderdaad een leuk idee vond. Natuurlijk vond ik dat! En kijk, gister vond ik de envelop uit China in de bus met de siggy van Marijke. Ze heeft haar naam en zo niet met een pen geschreven, maar met de hand geborduurd. Marijke, ik ben er super blij mee en hij krijgt een ereplekje in mijn siggy-quilt!

Anna

Zo, daar ben ik weer even. Nu dit logje plaatsen en morgen wil ik zoveel mogelijk bij jullie bijlezen. Op 9 november 1989 en de weken daarna volgden Chago en ik natuurlijk de gebeurtenissen rond de Val van de Berlijnse muur. Het was niet alleen de historische datum van deze Val, maar ook de symbolische datum van de "Val van het communisme". Chago en ik, als doodgewone Nederlanders, wisten toen niet hoeveel invloed deze feiten op òns persoonlijk leven zou hebben. Toen ik afgelopen maandag al die beelden weer terug zag, moest ik ineens heel sterk aan Anna denken. Dat komt zo: We hadden nooit ook maar één gedachte of verlangen om naar Rusland te gaan. Dat Rusland ook naar òns zou kunnen komen, stond nòg verder van ons af. Maar het leven neemt soms onverwachte wendingen. Op 25 december 1991 werd het officieel: de Unie van Rusland spatte uit elkaar. Wat overbleef was een heel aantal republieken en de GOS, een min of meer samengaan van het Rusland, zoals we dat nu kennen, Oekraïne en Wit Rusland. Ruim 5 jaar daarvoor (26-4-'86) was er de vreselijke Tsjernobyl-ramp in het noorden van de Oekraïne, vlak bij de grens met Wit Rusland. De wind kwam uit het zuiden, dus het meeste kwaad waaide uit over Wit Rusland. Niemand vertelde iets aan de burgers. De dagen rond 1 mei zijn heel belangrijke dagen, waarop feest gevierd wordt en de meesten naar hun land of Datsja gaan om de grond te bewerken. Het enige wat gezegd werd door de autoriteiten was: 'mannen, zet een pet op, vrouwen, doe een hoofddoekje om'. Alsof dàt zou helpen. Hoe dan ook, we weten dat héél veel mensen ziek werden en stierven. Vooral ook kinderen. Omdat de barrière naar het westen na die 25e december lager was geworden, kwamen groepen kinderen van 10-11 jaar o.l.v. leerkrachten voor 6 weken naar o.a. Nederland. (In 6 weken vernieuwen zich de lichaamscellen, ook de belangrijke geslachtscellen. Dat proces verliep beter buiten het stralingsgebied en met goede voeding en medicatie) Er kwam in 1992 ook een groep bij ons in Alkmaar. Ik heb al eens eerder verteld dat er toen een bijzondere en dierbare vriendschap ontstond tussen Larissa, één van de leerkrachten, en mij. Vier weken nadat Larissa en de kinderen naar huis gingen, waren wij op weg naar hen! Onbevangen, onwetend en notabene met een caravan volgepakt met spullen. Ook kinderbijbels en andere evangelische lectuur, waarvan invoer toen nog problemen kon geven. De grensovergang tussen Polen en Wit Rusland was uitgesmeerd over een km. of 2 en we moesten bij 7 posten stempels halen. Het duurde uren, maar dankzij de normale nieuwsgierigheid van de jonge soldaten en koffie en chocola (!) mochten we de laatste post passeren. Al van ver zag ik de blond geverfde bos krullen van Larissa. Ze zat met haar dochter al uren te wachten. Iemand had hen naar de grens gebracht. Dat was huilen. Van 2 kanten. Larissa had nooit, nooit gedacht dat het zou lukken. Ze had überhaupt nooit gedacht dat het Westen bij haar zou komen. Ze was er helemaal ondersteboven van. Tot onze stomme verbazing bleek dat we officieel uitgenodigd waren door het Friendensfonds, de organisatie die ook voor de kinderreizen zorgde. Dat betekende dat we als officiële Hollandse delegatie behandeld werden met ontvangsten in instellingen, radio-intervieuw en een stukje in de krant. En zelfs een reis naar Moskou! Als vorsten werden we behandeld. Dat zegt trouwens niets over ons, maar alles over hen, zo ging dat daar nu eenmaal. De directeur van een psychiatrische inrichting ontving ons met zóveel egards, ongelooflijk, maar hij vertelde dat in de 23 jaar dat hij daar werkte, er nooit een officiële delegatie was geweest! We kregen ook overal cadeaus, presentjes en aandenkens. Bijvoorbeeld de theemuts van de 2 fotootjes hierboven. Bij Larissa thuis was het gelukkig heerlijk gewoon, gezellig en onder ons. Larissa was onze tolk, in het Duits. Maar bij één bepaald bezoek, aan een folkloristisch museum, vroeg ze een collega te tolken. En zo kom ik bij Anna, de vrouw met de tas op de foto. Anna gaf al 22 jaar Engelse les op de 10-jarige school (van 6-16 jr.) Maar ze had nog nooit in haar leven de Engelse taal gepraktiseerd! Het was met ons, dat ze voor het eerst in het Engels converseerde. Dat dàt nu mogelijk was, was een wonder. Nooit gedroomd. Dat er ooit nog eens buitenlanders zouden komen! O, wat was ze ontroerd en wat heeft ze gehuild. Je snapt dat haar emoties ons ook ontzettend raakten. Al die lieve, opgesloten mensen, die alleen maar hoorden: NJET....nee...het kan niet...het is er niet....je mag niet... Gelukkig is er sindsdien veel veranderd, hoewel Wit Rusland nog steeds de enige dictatuur in Europa is en vrijheid nog steeds een gecontroleerde en beperkte vrijheid is. Sorry dat dit logje zo lang geworden is, maar het borrelde weer bij mij van binnen. Wil je meer weten, kijk dan ook even bij de links in de rechter zijbalk of op mijn Wit Rusland pagina.

Van alles tegelijk

Soms gebeurt er van alles tegelijk. Dat was hier de laatste 2 weken ook zo. Hoogtepunten, dieptepunten, gezond zijn, (beetje) ziek zijn. Was ik afgelopen vrijdagmiddag nog gezellig in de winkel van Sylvia, kwam ik thuis en ben ik, hup, direct mijn bed ingedoken. Kon niet meer op mijn benen staan. Dat was een kleine aanval van griep o.i.d. Niets ernstigs, dat gaat altijd weer over. Zo gaat het in het leven van onze Amish vriendinnen ook. Kijk maar naar de volgende blokjes en de verhalen. Blokje 15, Troost. Twee weken geleden beviel Rebecca van een dochtertje, Lucy. Maar bij de geboorte bleek het meisje overleden te zijn. Ze ontvingen heel veel troost van buren, vrienden en familie. De begra-fenis dienst werd bij hun thuis in de schuur gehouden. Er waren wel 300 mensen aanwezig! Nog stees komen er buren op bezoek en helpen haar en haar man met karweitjes en helpen zo ook om hun pijn te verlichten. Blokje 16, Appel boomgaard. De man van Lavina, Raymond, en hun 2 zoontjes zijn de hele dag druk bezig geweest in de boomgaard. Ze hebben heel veel appels verkocht. Een buur-jongetje is door een paard geschopt, daarom heeft ze voor de buren gekookt en Raymond hielp hun met melken. Ze is bezig met een dubbele Nine-patch quilt. (Mijn appeltjes lijken meer op sinaas-appeltjes. Het lijkt wel alsof ik niet altijd bij de les ben) Blokje 17, Ahorn blad (Maple leave) Edna en Leroy hebben een nieuwe zoon: Lloyd. Hij huilt bijna nooit en drinkt meer dan de andere kinderen ooit deden. Natuurlijk hadden ze véél bezoek, op zondag wel 30 mensen. Ze heeft net een Maple leaf quilt af voor een van haar klanten. Ze vond het leuk de bladeren te naaien, terwijl buiten de bladeren van de bomen vielen. Ze is ook heel blij met de hulp van Leroy's ouders die in het Dawdy huis wonen. Ik wil jullie nog één ding vertellen. In dit logje liet ik een wandkleedje zien dat gemaakt is door Swetlana en haar dochter Nastja. Ik had het al denk ik 2 jaar in huis. Ineens kwam het idee bij me op er een logje aan te wijden. Twee dagen nadat ik het logje gepubliceerd had, hoorde ik dat er onverwacht een ernstige ziekte bij Swetlana was geconstateerd. Ik heb haar direct een kaart gestuurd met het adres van mijn site. Gisteravond hoorde ik dat ze afgelopen vrijdag, één dag na haar 46e verjaardag, is overleden! Zo ontzettend snel is het gegaan. De familie van Larissa heeft met veel liefde voor haar gezorgd. Vandaag wordt ze begraven. Wat ben ik blij dat ik gehoor gaf aan die impuls om haar lieve wandkleedje op mijn log te zetten. De dochter van Larissa heeft het haar nog op mijn site laten zien. Ik ga er een mooie kaart van maken en zal die aan haar dochter Nastja sturen.

Lekker theeleuten

Er waren eens twee dametjes. Twee dikke dametjes met blozende appelwangen. Ze waren ook dikke vriendinnen, dat kon iedereen zien. Als ze elkaar ontmoetten -en dat gebeurde niet zo vaak- vonden ze het heerlijk om samen thee te drinken en te babbelen. Kijk ze hier eens gezellig aan tafel zitten. Uit een kommetje slurpen ze thee en worden weer helemaal warm. Dat mag ook wel, want het is best koud. Op de tafel staat een grote prachtige samowar. Met het hete water uit de samowar verdunnen ze de sterke, heerlijk geurende kruidenthee uit het potje dat boven op staat te puffen. De koontjes op hun wangen worden steeds roder. Nee hoor, ze blozen niet van schaamte omdat ze aan het roddelen zijn. Ze zijn gewoon heel blij en misschien een beetje opgewonden omdat ze zo fijn dingen met elkaar kunnen delen. Ze zien elkaar immers misschien maar één keer in het jaar! Vooral het dikste dametje kan haar mondje goed roeren en praat en praat. Soms staan er in haar prachtige grote ogen tranen van ontroering en soms zijn het tranen van het lachen. Want wat heeft ze een humor! Het andere, iets dunnere, dametje praat wat minder en luistert wat meer. Maar dat komt ook omdat ze nogal eens naar woorden moet zoeken. Het Russisch is niet haar moederstaal en wat zou ze graag uit de diepte van haar hart in het gewone Hollands willen delen! Maar ondanks dat, verstaan ze elkaar toch héél goed. Ach, jullie begrijpen het al: dit verhaal gaat over mijn Wit Russische vriendin Larissa en mijzelf. Familie van Larissa, Swetlana en haar dochter Nastja, hebben dit wandkleedje voor mij gemaakt. Vinden jullie het niet schattig? Ik ben wel wat dikker geweest als nu, maar zo dik als hier niet hoor! De komende week wordt het hier even stil. Mijn geweldige echtgenoot kwam onverwacht met een verrassing, waardoor ik er even niet ben. Zelf weet ik niet de volledige inhoud van deze verrassing, maar dat het leuk wordt, is zeker. Wat ik over een week te vertellen heb, is dus voor mij ook nog niet bekend. Fijn weekend en fijne week!

Blessings

Een tijdje geleden kwam ik er tot mijn schrik achter dat ik niet genoeg achtergrondstof voor mijn Amish Circle Quilt in huis had. Voordat ik met de blokken begon, vond ik in mijn kast nog een behoorlijk stuk van een stof die ik erg geschikt vond als achtergrond, een restant van een andere quilt. Eerder schreef ik al een keer dat ik bij Sylvia meer bestelde. Ik kreeg toen van haar het laatste stukje van de rol. Maar nu realiseerde ik me dat ik nòg niet genoeg had. Wat kan je je daar op verkijken! Dus op het internet zoeken. Nergens in Nederland, maar, hoera!, ik vond de stof bij Quilts by the Bay op Galveston Island t.z.v. Houston, Texas. De moeite waard om er even een kijkje te nemen. De winkel hoort tot de top 10 van de VS. Ik heb natuurlijk direct besteld, 2 yards. Deze week kreeg ik het pakje thuis. Een pakje vol met blessings! Omdat ze een kleine ongerechtigheid in de stof hadden gevonden, kreeg ik gratis 1 yard extra. Ik heb de stof helemaal nagekeken, voorgekrompen en hij ziet er picobello uit. Daarnaast zat er een kaart met een mooie tekst bij. Die hangt nu naast mijn Senseo, daar kom ik nog wel eens in de buurt, dat snap je. De lap ligt veilig bij de rest in de kast, een heerlijk idee. En gisteren kreeg ik nog een blessing.  Toen Chago en ik bij Corrie kwamen, lag dit boek voor me klaar. Wat een heerlijke verrassing. Ik heb een jaar geleden voor het eerst een boek van Jennifer Chiaverini gelezen, De doorgeefquilt. Daar heb ik van genoten, makkelijk te lezen en zo herkenbaar. Volgende week heb ik fijn de tijd voor dit boek. Hoe dat komt? Dat hoor je nog wel.

Een tas vol liefde uit Wit Rusland

Wat ben ik dit weekend schandalig verwend! Het echtpaar met wie ik vorig jaar meereisde naar Wit Rusland was de afgelopen 14 dagen weer geweest en kwamen zaterdag terug. Dit keer was ik niet mee, maar ze brachten wèl een grote zware tas vol pakjes voor me mee terug. Van mijn dierbare vriendin Larissa. Hoe ik haar heb leren kennen kun je hier lezen. En nou moet je eens even kijken wat er allemaal in die tas zat. Het is echt een tas vol liefde! Een theepotje, suikerpotje en 6 koppen met harten en 'I Love You' er op. Zo verschrikkelijk lief. Maar er zat nog een zwaar pak in die tas. Gauw open maken en....kijk nou toch eens: een enig tafellaken met 6 servetten, helemaal passend bij het theeservies. En nòg een tafellaken, wit, ook met 6 servetten. Maar dat is nog niet alles. Er zitten nog 2 langwerpige dozen in met....even kijken hoor.....paddestoelen van chocola en nog wat. En in de andere doos ook iets van chocola en hazelnoten. Mmmmm. Ik laat ze nog even ingepakt. Woensdagmiddag komen de 4 kleindochters en dan mogen zij lekker snoepen. Maar we zijn er nog niet. Er zit ook nog een kleine matroesjka in, een hele speciale en een boekje. Daar ga ik iets leuks mee doen! En tot slot vind ik ook nog een zakje met heerlijke verse knoflook uit hun eigen groententuin bij hun Datsja. De knoflook is speciaal voor Chago. Daar is hij gek op. In een apart pakje zit een toilettas, een leuke kaart en een bus met bijzondere thee, ook vooral voor Chago. Dat pakje komt van een familielid van Larissa die 'handelt' in theesoorten. Hebben jullie de eerste foto wel goed bekeken? Rechts onder zie je nog net het leuke snoetje van een dametje. Ze is helemaal meegereisd, maar heeft haar bestemming nog niet bereikt. Ze moet nog éven verder, met de trein of zo, een beetje naar het zuiden. Over een paar daagjes zal ze daar wel aankomen. Maar de verwennerij is nog niet klaar. Gister waren we bij onze kinderen, die zijn gelukkig weer veilig thuis na hun vacantie. Daar ben ik altijd zo dankbaar om. Het lijkt wel alsof je als oma meer zorgen maakt om de reizen van je kinderen en kleinkinderen als dat je dat vroeger zelf deed als je op stap ging. En wat hèbben wij getrokken, met auto, caravan, tenten, kano's, fietsen en ik weet niet wat nog meer. Maar goed. De meiden hadden iets leuks voor oma gevonden: dit schattige theepotje/kop. Helemaal iets voor mij met de leuke kleurtjes. En natuurlijk hadden ze ook nog een vingerhoedje meegenomen, uit Porec in Kroatië. Dus jullie begrijpen het wel, ik had een super weekend. (Foto's van Wit Rusland kan je in dit album bekijken)

Verwennerij

Eergisteren kwam ik moe maar voldaan thuis van een dagje shoppen met mijn dochter. Mijn benen protesteerden, dus ging lekker even met de benen op de bank. Op het tafeltje lag de post met een pakje voor mij. Verrassing! Gauw open gemaakt. En dit kwam er uit:

Jullie kunnen waarschijnlijk wel raden van wie dat afkomstig was. Ja hoor, van Marianne M! Een enige kaart met hartjes er bij. Héél erg bedankt Marianne.
En gister bracht de post nòg iets leuks, uit het Noorden. De postzegels verraadden het al, van Joke.

Een prachtig boekje met korte stukjes of citaten met achterin een CD! Ze dacht: dat past helemaal bij Chris, en daar heeft ze ook helemaal gelijk in. En hoe vinden jullie het dessin van de keukendoek? Hoe wist ze dat ik aan een nieuwe toe was. Joke, ook héél erg bedankt!
Kijk, dat bedoelde ik nou in mijn vorige logje met die onverwachte verwennerij!

Oude en nieuwe vrienden

Oftewel: "Een goede vriend heeft armen (handen) waar geen eind aan komt". Een Russisch spreekwoord. Daar moest ik aan denken toen ik me ineens realiseerde dat het 7 juli een jaar geleden was dat ik mijn eerste, aarzelende stappen deed op het Weblogpad. Ik heb er geen seconde spijt van gehad. Het heeft nieuwe contacten en vriendschappen in mijn leven gebracht. En wat geniet ik daar van! Van het positieve bemoedigen van elkaar, de milde 'kritiek', vaak vol humor, het meelven en natuurlijk al het prachtige handwerk in zoveel verschillende vormen. Een onverwachte verwennerij die door de brievenbus komt en de siggies, overal vandaan. De interessante logjes of links en de e-mail briefwisseling achter de schermen. Je ziet dat er bij deze soort vriendschap ook geen "eind" is aan de armen. Het webloggen brengt wat ver weg is (soms letterlijk) heel dicht bij. Ik wil jullie dan ook àllemaal bedanken voor jullie lieve, leuke, serieuze en praktische reacties in het afgelopen jaar! Je hebt vrienden die al heel lang je vrienden zijn. Dat zijn 'oude' vrienden. Ze zijn je vertrouwd, en dierbaar. Maar er komen ook wel eens nieuwe bij. Zomaar, ineens. Een kind dat zegt: 'Ik vind jou lief". Een jonge stem die onzeker klinkt, maar van jou een antwoord vraagt. Het zijn verschillende vriendschappen, maar alle kostbaar; ze maken je gelukkig en dankbaar. Dankbaar, dat de goede God, in een wereld die somtijds een baaierd van verdriet en ongeluk schijnt mensen aan elkaar wil verbinden. In hoop, in geloof en in liefde. (Auteur onbekend)

Licht en Donker

Dit is de 57 meter hoge vuurtoren van Haamstede op West Schouwen in Zeeland. Zijn licht werd op 25 maart 1840 ontstoken en heeft een sterkte van 5,2 miljoen fietslampjes bij elkaar. Hij is één van de bekendste en zijn beeltenis prijkte jarenlang op het 250 gulden biljet. Tijdens ons midweekje stonden we aan zijn voet, maar jammer genoeg konden we er niet in. Hoe het kwam, weet ik niet, maar ik moest daar op die plek ineens denken aan een gesprek dat Larissa en ik, jaren geleden, hadden in een van de kleine cafeetjes in Grodno in Wit Rusland. De deur naar het cafeetje was nauwelijk vanaf de straat te vinden. We hadden het over ons leven, zó verschillend en toch zó gelijk. Ik zei haar dat ze in haar gezin op zo'n geweldige fijne manier met elkaar omgingen, dat ze zo gastvrij waren en nog veel meer ware positieve dingen. Toen stak Larissa haar beide handen uit en met de handpalm naar boven, zodat het lamplicht die bescheen, zei ze: "Chris, jij ziet alleen maar de lichte kant". Dat was waar. In de loop der jaren heb ik ook wel iets van de donkere kant gezien. En zij bij mij. Maar, ik heb nòg iets gezien in hun leven: hoe helderder het licht gaat schijnen, hoe meer het donker verdwijnt!

Een tulp uit Holland

Soms krijg je een goed idee op een slecht moment. Dat overkwam me maandag. Ik dacht: "waarom maak je dat quiltje niet af voor B, dan kan ze het meenemen". B woont met haar man in Iran. Schatten van mensen, rond de 70. Ze waren 5 jaar in Nederland, moesten terug en wonen nu ook al weer 5 jaar in hun geboorteland. Ze hadden gelegenheid om hun dochter, die in een buurland van ons woont, te bezoeken. En dus maakten ze een uitstapje om vrienden in Holland te ontmoeten. Zondag waren ze, samen met anderen, bij ons. Zo fijn om elkaar weer in de armen te sluiten! Wèl praten met handen en voeten en verdere lichaamstaal. Maar dat gaf niets. En toen kreeg ik maandag dat idee. Dus tussen de bedrijven door sandwichen, doorpitten en afbiezen. Maar ik kreeg het niet helemaal af. Vandaar dat ik dinsdagochtend om half 7 al zat te naaien. Voor mij is dat ongewoon. Dat ik zó vroeg er uit ben, gebeurt vrijwel nooit. Maar ik was klaar wakker en dat quiltje móést af. Pufpuf, om 9 uur zat het tunneltje en ook nog een etiketje er op. Chago stond al in de startblokken om het te brengen. Nu kan die lieve B het Hollandse tulpje in haar kamer hangen.

Pjotr is thuis

Een tijdje terug liet ik jullie Pjotr zien, kleinzoontje van mijn vriendin Larissa uit Wit Rusland. Helemaal ingebakerd. Maar sinds 10 april is hij thuis en kan fijn zijn handjes en voetjes vrij gebruiken. Het gaat gelukkig heel goed met hem. Boven aan de foto staat: Groeten aan iedereen!

Pjotr

Ik moet jullie even het jongste kleinkind van mijn vriendin Larissa uit Wit Rusland laten zien. Hij is afgelopen donderdag geboren in een speciale kraamkliniek. Zie je hoe hij helemaal ingebakerd is? En hoe vind je het etiket dat op zijn buikje zit? Daar staat de naam van zijn moeder op en ook dat het een jongetje is. Is het geen schatje met zijn dikke wangetjes. Zijn moeder hoorde pas een paar maanden geleden dat ze in verwachting was! Het was even een shock, want ze is de 40 net gepasseerd en heeft al 3 dochtertjes. Dus een groot gezin, vooral voor daar en in deze tijd. Maar ze zijn er dolgelukkig mee. Baby's worden in Wit Rusland nooit thuis geboren, altijd in een kraamkliniek en de vader mag ook nooit bij de geboorte zijn. Nog niet zo lang geleden zag de vader zijn pasgeboren spruit alleen getoond door het raam van het ziekenhuis terwijl hij op straat moest blijven. Dat is, geloof ik, gelukkig  niet meer zo. Ik wens de ouders, Eline en Vitalij en hun 3 dochters toe dat ze heel lang en heel veel van de kleine Pjotr zullen genieten!

Friendship

Vandaag kreeg ik uit Zweden weer zo'n mooie e-mail over Vriendschap. Iets dat zó ontzettend belangrijk is in ons leven. Toen moest ik denken aan een ander mailtje dat ik van vrienden kreeg die jaren in Zuid Afrika gewoond hebben. Ik móet jullie het plaatje dat ze meestuurden even laten zien.

Dag van de Poëzie

Jaren geleden kreeg ik van een vriendin een heel klein boekje met gedichten. Een van die gedichten ben ik nooit vergeten. Het is geschreven door Susan Polis Schutz.

Though we don’t see each other very much

nor do we write to each other very much

nor do we phone each other very much

I always know that, at any time,

I could call, write or see you

and everything would be exactly the same.

You would understand everything I am saying

and everything that I am thinking.

Our friendship does not depend

on being together.

It is deeper than that.

Our closeness is something inside of us

that is always there

ready to be shared with each other

whenever the need arises.

It is such a comfortable and warm feeling

to know that

we have such a lifetime
friendship.

Het mooie is, dat de vriendschap met deze vriendin nog steeds zo is als in dit gedicht beschreven. Kijk ook eens op de weblog van Ilske en geniet van háár gedicht en alle andere mooie dingen op haar site.

Getagged

Dit is weer iets nieuws voor mij: Joke uit Zweden heeft mij getagged! En de regels zijn: neem je vierde map, daaruit de vierde foto en zet die op een logje. Stuur de tag van die log naar vier andere bloggers. Dus heb ik een probleem. Ik heb geen 4e map! Geen paniek, zei Joke, pak maar een foto. En dit is hem dus:

En Weet je waarom? Elke keer als ik deze foto zie, wordt ik geraakt door de bewogenheid van mijn dierbare vriendin Larissa uit Wit Rusland. Met zoveel liefde en inzet, ondanks eigen zwakte, bezoekt ze mensen, bemoedigt ze en doet wat ze kan. Ze is een enorm voorbeeld voor mij.

Ik stuur de tag naar:
Corrie, omdat zij door haar enthousiasme mij aan het bloggen heeft gekregen.
Annelies, zij heeft mij gewonnen voor de siggy-swap, waar ik enorm van geniet.
Willeke, haar energie en inzet voor anderen werkt aanstekelijk.
Rian, die vol goede moed doorgaat en het quilten weer heeft opgepakt.
En verder zeg ik, net als Joke: Ik zou de tag aan jullie allemaal kunnen sturen!!!

Dickens, Deventer en 100 rozen

Het is alweer een paar weken geleden, maar het zit nog vers in mijn geheugen. Daar waren we dan, in Deventer. Mijn vriendin Ria, een vriendin van Ria bij wie wij een nachtje logeerden en ik. Het was koud, het was grijs en het was oergezellig. Na een stevig ontbijt waren we de stad in gedoken, genietend van de leuke winkelstraatjes. Ria heeft altijd een boodschappenlijstje en als we haar eerste inkopen gedaan hebben, vinden we dat we een grote bak koffie, met absoluut gebak er bij, verdiend hebben. Het was een week voor het Dickens  weekend. Aan de andere kant van de Brink lonkte de ingang van het straatje waar het Dickens feest altijd plaats vindt. De naam van dat straatje? De Walstraat... Gedriën togen we er op af en oooohh, wat was dat enig! Alles was al in kerstsfeer versierd. Ook de etalages van de kleine winkeltjes. Hier en daar Dickens-muurschilderingen en, echt, uit het raam van de vroegere gevangenis hing een laken met een 'dame' er aan die probeerde te ontvluchten. Eén winkeltje trok mijn aandacht en ja hoor, in de etalage stonden ze: een hele rij vingerhoedjes. Nou ja, je begrijpt, dat kon ik niet voorbij laten gaan. We konden binnen nauwelijks staan, maar ik was 2 vingerhoedjes rijker. Op één staat een afbeelding van het Getijdenboek, het belangrijkste Latijnse gebedenboek in de middeleeuwser kerk. Dit afgebeelde boek wordt gedateerd op 1477, het jaar van het begin van de boekdrukkunst in Deventer. Doorgelopen naar het eind van het straatje en daar, rechts op het hoekje, vonden we ineens '100 rozen'. Een quiltwinkeltje! Zomaar onverwacht. Gestart in mei vorig jaar. Ook al zo'n heerlijk, nostalgisch winkeltje. Even een foto gemaakt en beloofd reclame te maken. Dus gauw hier kijken. Na de 100 rozen gezellig doorgewarmd met een lekkere snack. Ria en ik zijn weer een dierbare herinnering rijker.

Een hart laten slingeren!!!

Een ontzettend leuk initiatief van de dames die bij Irma's Sampler werken. Omdat Gré Koopman al een aantal maanden ziek is, krijgen alle cursisten en iedereen die dat wil een patroontje van een hart. Je kan het maken zoals je zelf wil, met lintjes, stitchery of gewoon. Maakt niet uit. Je naait een paar lintjes mee, zet je naam er op en stuurt het op. Al die verschillende harten aan elkaar gestrikt met de lintjes vormen een vrolijke slinger om haar op te beuren. Ik vind het een enig idee om te onthouden.

De doos!

Ja, het is waar:

de doos is klaar!

Is het geen pracht

die naar je lacht?

Met veel plezier,

mes, stof, papier,

ook heel veel takt,

toen snel geplakt

zonder gemor

door Chris en Cor!

De Kwat van Corrie

Ja, je leest het goed, dit logje gaat over de kwat van Corrie! Ik kan er ook niets aan doen, want die kwat kwam letterlijk en figuurlijk uit haar eigen mond.... Ik snap dat dit enige uitleg behoeft. Afgelopen maandag toog ik zwaarbeladen met stofjes, rolmes, liniaal, boekbinderslijm etc. etc. naar Corrie. Na wat inleidend gebabbel met koffie streken we voor de rest van de dag neer in haar hobbykamer op de zolderverdieping.

Gestoft, gezogen, gelapt door haar man Jan (wat een echtgenoot!). En toen moest ik aan de bak. Corrie de juffrouw, ik de leerling. Ik wilde dolgraag een doos maken met op het deksel het prachtige borduurwerk dat Corrie een tijdje geleden voor

mij gemaakt had. Ik had Corrie's cartonnage al bewonderd (in het eggie) en zij was enthousiast om me een keer te helpen. Vandaar. Wat heb ik genoten! Iedereen weet natuurlijk al dat Corrie een prachtmens is en dat ze ondanks haar beperkingen geniet van het leven en haar creativiteit. We hebben vreselijk gelachen, gezweet, geploeterd, fouten gemaakt en weer hersteld. De deksel ging een beetje verkeerd en Corrie ging een nieuwe maken. Ik mocht vast genieten van het bekleden van de doos. De deksel moest verstevigd worden met breed plakband. Met een vochtig sponsje (bovengebracht door Jan) maakte ze het plakband nat en toen plakken maar. Maar een punt was niet goed nat en plakte dus niet. En daar kwam de kwat....uit haar mond....en ze zei: nou, Chris, nu heb je ook mijn DNA...! Je begrijpt dat deze doos nóóóóóit meer de deur uit gaat. Hij wordt trouwens voor mijn siggy's en is bijna klaar. Als het zover is, laat ik hem zien.

Vriendschap is liefde met begrip

Het was al jaren geleden dat ik bij Corrie thuis was, maar een paar weken terug was het zover. Ik zat weer eens gezellig bij haar op de bank. En wat hebben we fijn bijgekletst. Over de Wit Russische kinderen die in 1992 hier waren, over onze eigen kinderen en kleinkinderen en nog van alles en nog wat. En wat een prachtige dingen maakt ze: kartonnage, heel fijn borduurwerk, breiwerk en nog veel meer. Vooral de met stof beklede lange doos met 2 verdiepingen, waar ze allemaal kaartjes met bandjes en kantjes in bewaard, vond ik schitterend. Op de woensdag dat we met 5 vrouwen naar Witmarsum gingen, kreeg ik van haar dit borduurwerk. Ze had me er al iets van laten zien, maar ze heeft het speciaal voor mij afgemaakt. Met onze namen er op! Wat is het een mooi patroon, met die handen die naar alle kanten een warm hart schenken. Ik denk dat ik het, net als zij, voor de bovenbekleding van een doos ga gebruiken. Maar dan heb ik wel haar hulp nodig!